Wyścig z kimś, kogo nie ma: czego nauczyła mnie pusta kolejka do dobierania przeciwników
Wybierz dwa hasła i ścigaj się między nimi. Bez zakładania konta.Zagraj w WikiRacing
Kiedy latem dodawałem do WikiRacing pojedynki rankingowe, wyobrażałem sobie kolejkę: wciskasz przycisk, ktoś gdzieś też go wciska i trzydzieści sekund później oboje ścigacie się z tego samego artykułu do tego samego celu. Tak to działa na papierze. W praktyce kolejka przez większość czasu była pusta.
Nie była jednak całkiem martwa i to jest najciekawsze. Od sierpnia baza danych zapisała 155 meczów rankingowych, z czego 121 zakończyło się zmianą rankingu. Ale wystarczy spojrzeć, kto je rozegrał, i obraz się zmienia.
155 pojedynków, 39 graczy, sześć przyjaźni
Te 155 meczów rozegrało 39 różnych kont, w 21 różnych parach przeciwników. Sześć z tych par odpowiada za 119 meczów, czyli nieco ponad trzy czwarte. Dwóch polskich graczy zmierzyło się ze sobą 39 razy w ciągu jednego tygodnia pod koniec października. Dwóch Francuzów rozegrało 29 pojedynków w osiem dni. Siedem par spotkało się tylko raz i te siedem meczów najbardziej przypomina mój pierwotny pomysł: dwoje nieznajomych, którzy przypadkiem wcisnęli przycisk w tej samej chwili.
Ranking więc działa, tyle że głównie jako narzędzie do umawiania się ze znajomymi. Piszesz do kogoś, oboje otwieracie stronę, oboje wchodzicie do kolejki, a kolejka paruje was ze sobą, bo nikogo innego w niej nie ma. W porządku. Tylko że zupełnie inaczej wygląda to dla kogoś, kto trafia na stronę pierwszy raz. Taka osoba widzi kręcące się kółko, a potem komunikat, że nie znaleziono przeciwnika.
Ruch jest. Brakuje zgrania w czasie.
Najpierw pomyślałem: za mało graczy. Liczby mówią co innego. W ciągu ostatnich 30 dni w 69% wszystkich 15-minutowych okien startowały co najmniej dwa wyścigi po hiszpańsku. Po niemiecku było to 62%. Ludzie są na stronie jednocześnie, cały czas.
A mimo to dziennik startów zawiera dokładnie dwa starty rankingowe po hiszpańsku, od samego początku. Bycie online w tym samym czasie nie wystarcza: dwie osoby muszą chcieć rankingowego pojedynku, w tym samym języku, w ciągu tych samych paru minut. Każdy z tych warunków zawęża pulę. Pomnóż je przez siebie na stronie, gdzie większość odwiedzających rozgrywa wyzwanie dnia i wychodzi, a dostaniesz kolejkę technicznie otwartą i praktycznie pustą.
Zacząłem od tanich poprawek. Limit czasu kolejki wydłużyłem z 2 do 15 minut. Licznik na żywo pokazuje teraz, ile osób czeka. To pomogło znajomym, którzy umówili się na grę. Samotnemu odwiedzającemu we wtorek o 14:00 nie dało nic.
Najstarsza sztuczka gier wyścigowych
Gry wyścigowe rozwiązały ten problem dawno temu. Już Mario Kart 64 pozwalał w jeździe na czas ścigać się z półprzezroczystą kopią własnego najlepszego okrążenia. Późniejsze gry pozwalały pobierać duchy innych graczy. Nikt nie musi być wtedy online: przeciwnik to nagranie.
WikiRacing siedział na tysiącach takich nagrań i z nich nie korzystał. Każdy ukończony wyścig jest zapisywany z pełną ścieżką i łącznym czasem. Dlatego od 7 listopada pod przyciskiem rankingowym jest przycisk „Zmierz się z duchem”, a drugi na ekranie dobierania przeciwników, żebyś mógł wyjść z pustej kolejki i nie stracić ochoty na grę.
Po kliknięciu gra wybiera prawdziwy ukończony wyścig z ostatnich dwóch tygodni w twoim języku, stawia cię dokładnie na tym samym starcie i przed tym samym celem, a obok twojego postępu pokazuje postęp drugiego gracza, podczas gdy zegar tyka. Gdy dotrzesz do celu, linijka z wynikiem powie ci, czy go pokonałeś.
Czym duch jest, a czym nie jest
Jedną rzecz chcę powiedzieć wprost, bo łatwo byłoby ją przemilczeć. Gra zapisuje ścieżkę wyścigu i jego łączny czas. Nie zapisuje, kiedy padło każde pojedyncze kliknięcie. Postęp ducha w trakcie wyścigu jest więc przybliżeniem.
Prawdziwy przykład: 5 listopada francuski gracz ukończył wyzwanie dnia, z Napoléon Ier do Bitcoin, w 3 kliknięcia i 59,7 sekundy, przechodząc przez „Liste des monnaies de la France” (lista walut Francji) i „Système monétaire” (system monetarny). Ścigaj się z tym przejściem jako duchem, a zobaczysz, że przesuwa się mniej więcej co 20 sekund, idealnie równo. Prawdziwy gracz prawdopodobnie spędził 40 z tych sekund na czytaniu artykułu o Napoleonie, a potem kliknął dwa razy szybko po sobie. Nikt tego nie wie. Dokładny jest natomiast finisz: 59,7 sekundy. To z tą liczbą naprawdę się ścigasz i tylko ona decyduje, kto wygrał.
Wybór też nie jest przypadkowy. Przejście zostaje duchem tylko wtedy, gdy zajęło od 2 do 15 kliknięć, trwało co najmniej 15 sekund, średnio co najmniej 3 sekundy na kliknięcie i zakończyło się w mniej niż 15 minut. To odsiewa szczęśliwe wygrane w jedno kliknięcie, porzucone karty i od czasu do czasu przejście po prostu zbyt szybkie, by mógł je rozegrać człowiek czytający strony. Twoje własne przejścia są wykluczone, a gdy kandydatów jest dość, gra woli przejścia graczy z nazwą użytkownika, żeby linijka z wynikiem mogła powiedzieć, kogo pokonałeś, zamiast „anonimowego gracza”. Przed startem gra sprawdza też, czy oba artykuły wciąż istnieją pod tym samym tytułem, bo Wikipedia przenosi strony, a ducha celującego w przemianowany artykuł nie dałoby się pokonać.
Dlaczego duchy nie ruszają twojego rankingu
Długo się nad tym wahałem i w końcu postanowiłem, że nie. Z trzech powodów.
Po pierwsze, osoba stojąca za nagraniem nigdy nie zgodziła się na mecz rankingowy. Kilka dni temu zagrała w luźny wyścig. Odbieranie jej punktów albo dawanie ich tobie za pokonanie jej zrobiłoby z jej starej gry coś, czym ta gra nie była.
Po drugie, pojedynki rankingowe przechodzą na serwerze dodatkowe kontrole, zanim jakiekolwiek punkty się przesuną. Duch pochodzi z ogólnej tabeli gier, która przyjmuje anonimowe zapisy. Do ścigania się wystarczy. Do zmiany liczby, na której ludziom zależy w rankingu, już nie.
Po trzecie, duch nie reaguje. W pojedynku na żywo widzisz, jak przeciwnik ucieka, i zaczynasz ryzykować. Duch dojedzie do mety w 59,7 sekundy, cokolwiek zrobisz. To inny rodzaj wyścigu, bliższy jeździe na czas niż pojedynkowi, a mieszanie obu w jednym rankingu sprawiłoby, że ranking znaczyłby mniej.
Wyścigi z duchem zapisują się z własnym oznaczeniem trybu, więc w twojej historii i w kanale ostatniej aktywności widać je jako to, czym są.
Twój własny rekord to najtrudniejszy duch
Ten sam mechanizm obsługuje teraz coś, co gracze i tak już robili. Jeśli rozgrywasz ponownie parę, którą już wygrałeś, twój najlepszy czas na niej pojawia się obok ciebie jako „Twój rekord”. Zalogowani gracze dostają swoje najszybsze zapisane przejście. Anonimowi gracze, którzy rozgrywają około 78% wszystkich partii, dostają rekord zapisany w przeglądarce.
Powtórki są częste. Wśród zalogowanych graczy około 18% gier solo i 27% wyzwań dnia dotyczy pary, którą gracz już wygrał. Sprawdziłem więc, co dzieje się przy tych powtórkach, i krzywa jest ładniejsza, niż się spodziewałem.
Przy drugiej próbie gracze poprawiają swój pierwszy czas w 81% przypadków, a gdy im się uda, są zwykle około 2,6 raza szybsi. Nic dziwnego: znasz już trasę. Przy trzeciej próbie poprawia się jeszcze 68%. Przy czwartej 64%. Od piątej próby nowy rekord ustanawia już tylko 26%.
Tak mniej więcej wygląda krzywa każdej umiejętności, którą się ćwiczy. Pierwsze zyski to sama trasa; po kilku próbach walczysz już o sekundy szybkości czytania i wahania. Dlatego duch „Twój rekord” jest łatwym przeciwnikiem przy pierwszej powtórce pary, a przy piątej naprawdę trudnym.
Ile jest duchów?
To mocno zależy od języka. W ciągu ostatnich 14 dni pula wyścigów spełniających powyższe filtry wynosiła 2 837 po niemiecku, 2 600 po hiszpańsku, 1 432 po francusku, 1 070 po angielsku i 783 po turecku. Polski ma 413, portugalski 319, rosyjski 293. Na samym dole szwedzki, chiński i wietnamski mają po kilkanaście, a czeski 7. W tych językach możesz przez jakiś czas widzieć „brak dostępnego ducha”, co jest uczciwe, choć mało ekscytujące.
Funkcja działa od wczoraj, więc nie mogę jeszcze powiedzieć, jak ludzie z niej korzystają, czy częściej wygrywają, niż przegrywają, ani czy potem wracają do kolejki rankingowej. Sprawdzę to za kilka tygodni.
Wiem za to jedno: pojedynek, który wyobrażałem sobie latem, wymagał, by dwie osoby pojawiły się w tej samej minucie. Duch potrzebuje tylko jednej osoby, która pojawiła się kiedykolwiek w ciągu ostatnich dwóch tygodni, a w większość dni zrobiły to już tysiące.


